ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ; ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΑΣΤΕΙΟ

Σήμερα είναι η 2η απ’ τις 8 Κυριακές για το 2018 την οποία οι καταστηματάρχες έχουν τη δυνατότητα να ανοίξουν τα μαγαζιά τους. Όσοι υιοθετούν την «κακόβουλη» θέση πως κάθε μισθωτή εργασία είναι εκμετάλλευση θα έλεγαν πως οι μαγαζάτορες έχουν τη δυνατότητα να εκμεταλλευτούν τους εργαζομένους τους άλλη μια μέρα που στο παρελθόν δεν μπορούσαν. Φυσικά, καθώς η παραπάνω θέση δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, παντού ακούει κανείς ότι η δυνατότητα αυτή δίνεται έτσι ώστε να «κινηθεί η αγορά», να «εξυπηρετηθούν οι ανάγκες κάποιων καταναλωτών», γενικώς να δοθεί μια ώθηση στην οικονομία, κάτι που – ακούει κανείς – μας συμφέρει όλους.

Το προαιρετικό άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές (δηλ. το αφεντικό μπορεί και να μην ανοίξει αν δε θέλει) νομοθετήθηκε για πρώτη φορά το 2013 με το νόμο 4177/2013. Το καλοκαίρι του 2014 το αρχικό πλάνο για άνοιγμα 7 Κυριακές το χρόνο επεκτείνεται σε άνοιγμα όλες τις Κυριακές του χρόνου. Λίγο καιρό μετά δημιουργείται στην Αθήνα το Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και στα «απελευθερωμένα ωράρια», στο οποίο συμμετέχουν εργατικές συνελεύσεις, σωματεία βάσης και συνελεύσεις γειτονιάς. Εκείνο το διάστημα, τα κλαδικά σωματεία εμποροϋπαλλήλων καλούν σε απεργίες τις Κυριακές που θα άνοιγαν τα μαγαζιά. Το Συντονιστικό συμμετέχει στις απεργίες και οργανώνει αποκλεισμούς μαγαζιών στην Ερμού κινητοποιώντας μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων. Στις 13 Απρίλη μάλιστα, μετά από «καταγγελίες από εργοδότες» οι μπάτσοι επιτίθενται στη συγκέντρωση. Παράλληλα, το ΣτΕ δέχεται πιέσεις και από τα θεσμικά όργανα των μικροεμπόρων οι οποίοι όπως φαίνεται δεν μπορούν ακόμα να επωφεληθούν από το άνοιγμα των μαγαζιών όλες τις Κυριακές, μπροστά στον ανταγωνισμό των μεγάλων καταστημάτων (του μεγάλου κεφαλαίου στον κλάδο του εμπορίου). Τελικά, το Σεπτέμβρη του ’14 το ΣτΕ αναστέλλει την επέκταση αυτή μέχρι και σήμερα.

Πιο πρόσφατα, το Μάη του 2017 ψηφίζεται ο νόμος 4472/2017 μέσω του οποίου ορίζονται περιοχές σε Αθήνα, Πειραιά, Σπάτα και Θεσσαλονίκη, στις οποίες θα επιτρέπεται το άνοιγμα των καταστημάτων όλες τις Κυριακές από Μάη μέχρι Οκτώβριο. Το κριτήριο επιλογής είναι φυσικά ότι αποτελούν «περιοχές με αυξημένη εμπορική και τουριστική δραστηριότητα» δηλαδή περιοχές όπου πολλοί εργαζόμενοι ήδη θυσιάζονται στο βωμό της «ανάκαμψης της οικονομίας». Στην υπηρεσία της «ανάπτυξης» -δηλαδή τα κέρδη του κεφαλαίου εις βάρος των εργαζόμενων- το κράτος δίνει την ευκαιρία στο μεγάλο εμπορικό κεφάλαιο να τσιμπήσει το όποιο παραπάνω κέρδος μπορεί από περιοχές υψηλής καταναλωτικής κίνησης, αφού έτσι κι αλλιώς το εργατικό κόστος (μισθοί, επιδόματα κλπ.) είναι ελάχιστο.

Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας δεν μπορεί παρά να συνδεθεί με τη γενικότερη στρατηγική του Κεφαλαίου να επιβάλει την εργασία στο σύνολό της ζωής και της καθημερινότητας. Η επακόλουθη καταπάτηση του ελεύθερου χρόνου έρχεται να υπενθυμίσει στον εργάτη πως στο όνομα της κερδοφορίας των αφεντικών πρέπει να προσφέρει και τον ελάχιστο χρόνο που διαθέτει για την ξεκούραση και την ψυχαγωγία του. Φυσικά η στρατηγική αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί αμέσως καθολικά. Κάτω από αυτό το πρίσμα, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας για τους εμποροϋπαλλήλους είναι ένα πρώτο βήμα προς την επέκταση της κυριακάτικη εργασίας και σε άλλους κλάδους. Στο προσεχές μέλλον λοιπόν, με την στοχοποίηση της Κυριακής ως μέρας ξεκούρασης και κοινωνικότητας για όλους (φίλοι, οικογένεια, σύντροφοι), η θυσία της στο βωμό του κέρδους θα καταλήξει σε γενική απορρύθμιση του συλλογικού ελεύθερου χρόνου όλης της κοινωνίας.

Η σημερινή Κυριακή συμπίπτει επίσης με την έναρξη του εορταστικού ωραρίου, γύρω απ’ το οποίο στήνονται πράγματι γιορτές κατανάλωσης. Πέρα από τους χαρωπούς καταναλωτές, αυτούς που μπορούν ακόμα να βασίζουν την ευτυχία τους στα ψώνια, τα αφεντικά σίγουρα ξέρουν να γλεντάνε καλύτερα απ’ όλους. Ο συνδυασμός εορταστικού ωραρίου και ανοίγματος την Κυριακή έκαναν το Δεκέμβρη του ’17 τον μήνα με τις περισσότερες εργάσιμες μέρες εδώ και δεκαετίες για χιλιάδες εργαζομένους.

Κυριακές, γιορτές, «λευκές νύχτες», όλες αυτές οι «ανάσες» για την αγορά κρύβουν μια ολοένα αυξανόμενη ασφυξία για τους εμποροϋπαλλήλους. Κρύβουν εξαντλητικά ωράρια, προσαυξήσεις που δεν καταβάλλονται, απλήρωτες και υποχρεωτικές υπερωρίες, χαμένα ρεπό. Κρύβουν τη στρατηγική του ελληνικού κράτους για την πολυπόθητη έξοδο από την κρίση, που δεν είναι άλλη από τη συνεχή υποτίμηση της εργατικής δύναμης. Απελευθέρωση των ωραρίων, μείωση του κατώτατου μισθού, ατομικές συμβάσεις, διευκόλυνση απολύσεων, επέκταση της «δοκιμαστικής περιόδου», πιο φθηνές υπερωρίες, ενοικίαση εργαζομένων, επιβάρυνση των ανέργων, παρανομοποίηση των μεταναστών εργατών. Όλα τα κομμάτια της οργανωμένης κατεδάφισης του προηγούμενου οικονομικού σχηματισμού στις πλάτες μας, στα πλαίσια της τρέχουσας αναδιάρθρωσης του ελληνικού κεφαλαίου.

Οι χρυσές δεκαετίες του συμβιβασμού, της συνδικαλιστικής διαμεσολάβησης, της ασφάλειας στην εργασία και του καλού μισθού που ενθουσιωδώς απολάμβανε μεγάλο μέρος των ελλήνων εργαζομένων, είναι πλέον μακρινό παρελθόν. Μαζί με την ελληνική οικονομία καταρρέει και η ρητορική των κοινών συμφερόντων αφεντικών και εργαζομένων, γίνεται ξανά προφανής ο αέναος ταξικός πόλεμος, ο οποίος άλλωστε δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί τη βάση της καπιταλιστικής οικονομίας. Τα αφεντικά το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά απ’ την πρώτη στιγμή και δρουν αναλόγως. Καιρός να το θυμηθούμε και εμείς.

Άλλωστε η κυριακάτικη αργία όπως και το οκτάωρο δεν μας χαρίστηκαν, ούτε αποτελούν δείγματα της μεγαλοψυχίας των αφεντικών μας. Καθιερώθηκαν μετά από χρόνιους, άγριους και αδιαμεσολάβητους ταξικούς αγώνες οι οποίοι πολλές φορές οδήγησαν και στην φυσική εξόντωση μεγάλου κομματιού της εργατικής τάξης. Ας θυμηθούμε τις δολοφονίες δεκάδων εργατών κατά τη διάρκεια μαζικών συγκρουσιακών απεργιών τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα στην Ελλάδα. Γι’ αυτό, η στάση μας απέναντι σε κάθε «μέτρο» που στοχεύει στην περαιτέρω εξαθλίωσή μας δε μπορεί να είναι άλλη από τον μαχητικό ταξικό αγώνα και την αυτόνομη οργάνωση σε διακλαδικές οριζόντιες εργατικές συνελεύσεις και σωματεία βάσης.

 

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΠΕΛΑΤΕΣ

 

 

Συνέλευση εργαζομένων/ανέργων

Kurbet

syneleysikurbet.wordpress.com

syneleysi.kurbet@gmail.com

 

Η συνέλευση εργαζομένων/ανέργων Kurbet είναι ένα διακλαδικό εργατικό σχήμα που δημιουργήθηκε στην πόλη του Ηρακλείου, από άνεργους και εργαζόμενους κυρίως από τον κλάδο των υπηρεσιών. Βασική επιδίωξη του σχήματος είναι ο συντονισμός μεταξύ ανέργων και εργαζομένων από διαφορετικά επαγγέλματα, κλάδους και τομείς, με σκοπό την συλλογικοποίηση των εργασιακών αναγκών και τον κοινό αγώνα στο πεδίο της εργασίας.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s